pae's profilep @ ePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
January 09 San Francisco......และแล้วทริปซานฟราน ผสมกับแอลเอก็จบลงด้วยดีพร้อมกับเงินเก็บที่ร่อยหรอลงเรื่อยๆ จนพี่ตี๋และทุกคนถามว่าแกจะเหลือตังค์เก็บกลับบ้านกันมั้ย แต่กูไม่สนขอใช้ชีวิตให้เต็มร้อยไว้ก่อน ทริปนี้จะว่าไปก็เป็นโปรเจ็คแรกๆที่คิดอยากจะไปเนื่องจากตัวข้าพเจ้าอยู่ ณ บ้านป่าแห่งอีสาน อยากจะไปเยี่ยมชมแสงอาทิตย์และสะพานสีแดงทางฝั่งตะวันตกบ้าง จึงได้จัดการติดต่อเพื่อนนิเทศศาสตร์ที่รัก ทั้งสองคนในการร่วมกันการต้นทุนกันนั่นคือ นาน่าและแอน
นาน่าอยู่อเมริกามาสองปีแล้วเริมต้นด้วยการเลี้ยงเด็ก และปัจจุบันก็ยังคงเลี้ยงเด็กอยู่จนตอนนี้เด็กโตเท่านาน่าแล้ว ส่วนแอนเรียนจบปริญญาโทที่นี่ก็ได้ทำอาชีพที่มีเกียรติสมใจนั่นคือเสิร์ฟอาหารอยู่ร้านอาหารไทยที่ชิคาโก และแน่นอนว่าทั้งคู่ไม่เคยมาเที่ยวแถบนี้มาก่อน เป็นการง่ายมากที่จะหลอกให้ทั้งคู่หลวมตัวรวมทั้งพี่สาวแก่นแก้วของข้าพเจ้าด้วย แต่หารู้ไม่ว่าท้ายที่สุดแล้วกูนั่นเองที่ถูกหลอกให้มาเป็นช่างภาพของสาวๆทั้งสาม อาภัพจริงๆ
หากจะลืมเอ่ยถึงเพื่อนคนนี้ก็กระไรอยู่ ฝ้ายล่ำ พองาม แจวเจริญเพื่อนผู้เป็นแรงบันดาลใจสำคัญในการเริ่มทริปครั้งนี้ จากการโทรศัพท์แค่ครั้งเดียวของกูนั่นคือ "เป้มาที่นี่เหรอ มาเที่ยวฝั่งนี้มั้ย เดี๋ยวเราพาเที่ยว พอดีเลย มึงมาร่วมงานแต่งงานกูด้วยผัวกูกำลังจะหลวมตัวเซ็นใบแล้ว รอมันหย่ากับเมียมันก่อน" ได้รับคำเชิญเช่นนี้ใครหรือจะไม่ไป มีคนพาเที่ยวแถมที่พักฟรี คิดแล้วมีแต่คุ้ม แต่พอใกล้ถึงวันที่จะไปเที่ยวนั้นสาส์นจากเพื่อนรักกลับกลายเป็น "มึง...กูต้องย้ายไปทำงานบนเขา คงจะพาพวกมึงเที่ยวไม่ได้แล้วแหละ รักษาตัวนะ จุ๊บๆ" สวรรค์ล่มทันใดแต่มาถึงขั้นนี้แล้วจะมีเหรอที่จะยอมแพ้ ลุยกันต่อท่าเดียว
คืนวันที่สี่มกราก็มาถึง จองตั๋วเครื่องบินจากคอนเนคติกัทไปถึงซานฟรานลงที่โอคแลนด์ แต่กว่าจะไปถึงต้องเปลี่ยนเครื่องกันหลายต่อ ตั้งแต่แบรดลีย์ (คอนเนค) ไปลงโอแฮร์ (ชิคาโก) แล้วจากโอแฮรก็ไปลงที่โอคแลนด์(ซานฟราน) ทำเอาทริปนี้กูพาลเบื่อนั่งเครื่องบินไปอีกนานทีเดียว ปัญหาก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาตั้งแต่วินาทีแรกที่เริ่มเดินทางเนื่องจากสนามบินที่เราจะไปกันนั้น มันอยู่ที่เมืองฮาร์ท ฟอร์ด ซึ่งเป็นเมืองหลวงของคอนเนคที่เราอยู่ แต่เราอยู่เมืองจ้อยร่อยที่ไม่มีใครรู้จักชื่อวอลลิงฟอร์ด เป็นการลำบากเหลือเกินที่จากวอลลิงฟอร์ดจะไปสนามบินที่ฮาร์ทฟอร์ด เพราะไม่มีใครเล้ยที่อยากจะไปส่ง เพราะเครื่องออกเจ็ดโมงเช้า เราจึงต้องไปกันตั้งแต่ตีห้า แถมอยู่ไกลใชย่อยประมาณสี่สิบห้าไมล์ แท็กซี่จึงเป็นหนทางเดียวที่จะพาเราไปยังสนามบินได้
สองพี่น้องตัดใจใช้บริการแท็กซี่คืนก่อนหน้าที่จะออกเดินทาง พอได้ฟังค่าแท็กซี่ลมแทบจะใส่ เจ็ดสิบแปดเหรียญ!!! ค่านั่งไปเที่ยวเดียวเกือบสามพันบาท ยังไม่รวมทิป แต่เอาวะยังดีกว่าจะฝ่าลมหนาวไปค้างคืน เลยจ้างให้มารับที่คอนโดตอนตีห้า คืนนั้นกว่าจะได้นอนก็ตีสอง ตีสี่ก็ต้งรีบลุกมาจัดการเพื่อให้ทันแท็กซี่ ตีห้าพร้อมรบออกมารอหน้าคอนโด แต่ทว่าเจอแต่ความว่างเปล่า คิดว่าเออ เดี่ยวมันคงมา อากาศเช้านั้นอยู่ที่ประมาณติดลบหนึ่งองศา ยังไม่ต้องอ้าปากแค่ลมจมูกก็มาเป็นไอแล้ว มองหน้ากันก็คิดว่าหรือมันคงหาซอยเข้าคอนโดไม่เจอ ออกไปยืนรอมันหน้าโลคอลดีกว่า รอๆๆๆๆ รอจนทนไม่ไหวมือหงิก ตีนแข็งแล้วโทรไปเช็คกับมันถึงพึ่งรู้ว่ามันยังไม่ออกมา
จวยหมูเอ๊ย กูจะจ้างมึงมาทำไมล่ะตอนตีห้า ด่าๆโอเปอเรเตอร์ที่ไม่รู้อะไรด้วย แต่สุดท้ายก็ต้องทนรอ นัดมันตีห้า รถมารับหกโมงสิบนาที คิดในใจทิปมึงอย่าหวังเลย
และแล้วทั้งสองพี่น้องก็มายืนอยู่หน้าสนามบินแบรดลีย์จนได้ พร้อมกับเช็คอินและขึ้นเครื่องทันที
ห้าคอมเม้นสำหรับบล็อกต่อไป และอีกห้าคอมเม้นสำหรับรูปที่แสนจะสวยงาม
Just let you know I'm working on comments. Comments (7)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://paep.spaces.live.com/blog/cns!408922F564BBFA7F!1102.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
