p @ e

 

 

เปลี่ยนจากอับลงสเปซเป็นอับลงไฮ5

 

ตามอ่านกันได้ที่นี่นะเออ

http://mrpaeee.hi5.com

ตอนต้นปีที่ผ่านมา เกิดอยากจะทำเซอร์ไพรซ์ทุกคนและไอ่เคกลางงานบวชและบวกกับการเริ่มเบื่อๆในอากาศหนาวอันยาวนานโดยที่ยังไม่มีหิมะตกซะที กูเลยตัดสินใจที่จะกลับบ้านก่อนโดยที่ไม่ให้ใครรู้จากเดิมกำหนดไว้ว่าจะกลับไทยประมาณมีนา เรียกว่าอยู่กันให้ครบ6เดือน แต่ก็กลับก่อนทั้งๆที่จองตั๋วขากลับยากมากกกกกกกกก เอเจนซี่ที่ไทยก็เหี้ยๆไม่จัดการอะไรให้เลย ทำให้กูต้องโทรไปฟัดกับเคาท์เตอร์คูเวตแอร์ที่นิวยอร์คแทน จริงอย่างที่ไอ่ตอยเคยว่าไว้อยากเก่งภาษาอังกฤษต้องด่ากับฝรั่ง ได้ผล กูด่าไฟแล่บจนมันสามารถจองตั๋วกลับให้ได้แต่กว่าจะรู้ว่าได้ก็คือวันที่ 11 มกรา ซึ่งไฟล์ทกลับมันวันที่ 12 มกรา คืนนั้นทั้งคืนนั่งแพ็คกระเป๋าอย่างทุกลักทุเลมากทำให้รู้ว่าสิ่งที่ยากมากที่สุดในชีวิตของกูนอกจากการเล่นกีตาร์แล้วยังมีการจัดกระเป๋าอีก กูใช้เวลา5ชั่วโมงในการยัดข้าวของทั้งหมดลงกระเป๋าใบเขื่อง2ใบ นอกจากนี้ยังมีกระเป๋าโนตบุคและกระเป๋าเป้อีก 1 ใบ

การจัดกระเป๋าอย่างทุลักทุเลนั้นทำให้กูพลาดมากๆในการหาสิ่งของที่สำคัญที่สุดนั่นคือ "ตั๋วเครื่องบิน" ตอนที่ซื้อจากเอเจนซี่ที่ไทยเค้าก็ออกให้มาเป็นกระดาษเล่มๆ แบบโบราณ ซึ่งสมัยนี้เค้าใช้กันเป็นe-ticket หมดแล้ว แล้วยิ่งกลับมาจากไปเที่ยวแอลเอ และซานฟรานมาซึ่งมันไม่ต้องใช้ตั๋วกระดาษเลย แค่ยื่นบัตรเครดิตที่จ่ายตังไปในเครื่องมันก็ออกboarding pass มาให้ ทำให้กูชะล่าใจมากๆว่าตั๋วเครื่องบินเป็นเล่มๆมันไม่สำคัญหรอก ถึงยังไงไปที่เคาท์เตอร์บอกชื่อไปเค้าก็น่าจะเสริชชื่อเราได้ อเมริกานะเว้ย ประเทศโคตรพ่อโคตรแม่สัญญาณไวร์เลสลอยมาทุกที่กระทั่งห้องส้วม กูคิดอย่างงั้นเลยไม่ได้คิดสนใจหาตั๋วที่เก็บไว้ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง

วันรุ่งขึ้นที่จะกลับบ้าน ไฟล์ตอน 3 ทุ่ม แต่ให้คนมารับตั้งแต่บ่าย 2 เพราะจากคอนเนคติกัทไปนิวยอร์คนั้นร่วม 3 ชั่วโมง ทั้งที่รัฐติดกันแต่เดินทางเหมือนจากกรุงเทพไประยอง วันนั้นกะว่าตอนเช้าจะไม่ทำงานแล้วเพราะคิดว่ากลางวันวันพฤหัสคนมากินไม่น่าจะเยอะ แต่ผิดคาด คนมาแดกเหมือนแม่งมาฉลองที่รู้ว่ากูจะกลับประเทศ ห่า ลูกค้าถล่มทลายมาก จากที่ไม่คิดจะช่วยเพราะขี้เกียจตัวเหม็นครัวก่อนกลับก็ต้องช่วย กว่าคนจะซาก็ร่วมไปเกือบบ่าย2 แล้วชิบหายที่คนมารับก็เสือกมาก่อนเวลาอีก กูต้องรีบกลับคอนโดไปอาบน้ำวุ่นวายมากๆ ทำให้กว่าจะมาถึงที่ร้านอีกทีก็ล่อไปบ่ายสองครึ่ง คนขับรถที่เป็นคนลาวด่าภาษาไทยชัดแจ๋วไม่ต้องทรานสเลทกันทีเดียว แต่คิดถูกอย่างมากที่ไปอาบน้ำก่อนไม่อย่างงั้นอีก 25ชั่วโมงบนเครื่องบินกูจะต้องถูกทุกคนบนเครื่องประชาทัณน์อย่างแน่นอน เพราะกลิ่นตอนเสิร์ฟเป็นอะไรที่เหมือนแดกหมูกระทะแล้วไปเมาต่อที่สามย่านมากๆ

กว่ารถจะออกจากคอนเนคติกัทก็ล่อไป เกือบ5โมง เพราะพี่คนลาวล่อไปรับคนขึ้นเครื่องต่ออีก 5คน จากนั้นจึงบึ่งรถอย่างสุดชีวิตเพื่อไม่ให้ทุกคนตกเครื่อง ในที่สุดก็ถึงเจเอฟเคตอน ทุ่ม45 จ่ายค่ารถตู้ไป 80เหรียญ+ทิปอีก20เหรียญ ใจป้ำจนหยดสุดท้าย ฮือ... ค่าแรงเมื่อวานกู

ตอนที่ไปถึงสนามบินก็ไม่คิดอะไร เดินไปตามคิวอย่างเรื่อยๆ จนกระทั่งได้คิวเดินเข้าไปกราวนด์แอร์เป็นหญิงผิวสีสองคน แต่ก่อนเธอจะเอ่ยอะไรกูก็ชิงถามซะก่อน Excuse me,I lost my Ticket but I've already taken a seat from your call center. Can you do anything for me? หญิงสองคนนั้นได้ยินก็ทำหน้าตกใจเหมือนกูไปข่มขืนอาม่ามันมา Oh gosh! It's very serius, we're so sorry we can't do anythig for you. You must have that ticket It's very IMPORTANT!!! กูก็ยังยื้อต่อ why don't you just search my name I've got passport you can check it. It must be my name on your flight's list ตอนนั้นใจเริ่มตุ้มๆต่อมๆแล้ว ชิบหายละ ตั๋วกูลืมไว้ที่คอนโด... ที่คอนเนคติกัท... แล้วเธอก็แนะนำว่ายังไงก็ตามเธอไม่สามารถตัดสินใจได้ ให้ไปถามเจ้านายเธอดูละกันว่าได้มั้ย แล้วก็ชี้ไปที่ไอ้หน้าเหี้ยมคนนั้น... 

 

ตอนนั้นเคว้งคว้างกลางJFK international airport เหมือนมีคนเอากล้องมาดอลลี่เป็นวงกลมรอบตัว ในใจน้ำตาไหลไปแล้วนึกถึงตอนเรียนอนุบาลแล้วร้องไห้จะกลับบ้านๆๆ อารมณ์นั้นเลย แต่ถ้าทำตรงนั้นกูได้โดนขังแน่ ในสมองเริ่มคิดอย่างเป็นเหตุผลมากขึ้น เฮ้ย ทำไงดีวะๆๆๆ จะนอนค้างที่แอร์พอร์ทอีก 2วันแล้วซื้อตั๋วใหม่ดีมั้ยวะ ชิบหายกูไม่ใช่ทอม แฮงค์ หรือจะกลับไปที่คอนโดแล้วหาตั๋วดีมั้ยวะ แต่ใครเค้าจะมารับกูตอนนี้อ่ะ เหี้ยเอ๊ย เที่ยวนิวยอร์คอีกรอบแล้วโทรบอกเอเจนซี่ที่ไทยให้มันออกตั๋วใหม่ได้มั้ยวะ แล้วกูจะได้กลับตอนไหนล่ะเนี่ย!!! สาดดดด

สุดท้ายสมองคิดไม่ได้ผลแล้วเลยใช้ไส้ติ่งคิดแทน ทำไมมึงไม่ลองหาในกระเป๋าก่อนล่ะ เผื่อมึงจะฟลุ๊คหยิบติดตัวมาก็ได้ เหี้ยเอ๊ย! กระเป๋ากูแพ็กมา 5ชั่วโมง เปิดกระเด็นทั่วเจเอฟเคเลย หาใบเขื่องอันแรกไม่มี อันที่สองไม่พบ สุดท้ายลองหาในกระเป๋าเป้ควิกซิลเวอร์ใบโปรด พระเจ้าทอดกล้วย!!! มันอยู่ในซิปด้านหน้า!!! กูใส่ตั้งแต่ตอนไหนวะ ดีใจยิ่งกว่าถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่1 ติดกัน10ใบอีก (ยังไม่เคยถูก ถ้าถูกกูคาดว่าคงดีใจกว่า) คราวนี้น้ำตาไหลจริงๆกลั้นไม่อยู่ ทำให้ได้รู้ว่าน้ำตาและน้ำมูกที่เกิดจากความดีใจเนี่ย มันอร่อยกว่าปกติจริงๆ จากนั้นจึงเก็บข้าวของที่รื้อมาอีกครึ่งชั่วโมง แล้วก็เดินไปที่เคาท์เตอร์หาฝรั่งสองคนนั้นต่อ

อีสองตัวนั้นก็ทำหน้าประหลาดใจ อ้าวเจอแล้วนี่ กูก็เลยแกล้งบอกไปว่าลืมในห้องน้ำ ทั้งคู่เลยสอนกูว่าจากนี้อ่ะเก็บไว้ให้ดีๆนะ อย่าเซ่อซ่าทำหล่นที่ไหนอีกล่ะ กูเลยขอบคุณเป็นภาษาไทยเบาๆอีกเช่นกันว่า อีเหี้ย...

ฮือ ฮือ ฮือ ได้กลับบ้านแล้ว....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นับจากเมื่อเดือนสิงหาคม ปี2547 ที่กูได้เดินเข้าไปห้องพี่นิกเจ้านายใหญ่แห่งค่ายจีนี่เร็คคอร์ดส เพื่อยื่นจดหมายลาออก

พี่นิกถามประโยคสั้นๆ แล้วเอ็งจะไปทำงานที่ไหน

อ๋อ ออกไปทำหนังไทยครับ เพื่อนเป็นผู้กำกับมาชวนไปทำเป็นผู้ช่วย

พี่นิกก็ไม่พูดอะไรมาก เซ็นใบลาออกให้ทันที แล้วแกก็ยังคงแซวเล็กๆ ทำงานหนังมันอดตายนะ

ใจรักครับพี่ แล้วกูก็เดินออกมาจากห้องนั้น แต่ก็ยังคงทำงานอยู่อีก30วัน ตามกฏของกระทรวงแรงงาน

เมื่อวันที่ 1 กันยายน 2547 กูก็บอกลาบมจ.จีเอ็มเอ็มแกรมมี่ ด้วยอายุงาน 1 ปีเต็ม

ถ้านับว่านับแต่วันนี้คือการเข้าสู่อาชีพอิสระ หรือที่เรียกกันให้โก้หรูว่าฟรีแลนซ์ ก็ปาเข้า3ปีเต็มแล้ว

 

เคยเจอน้องอิษรุ่นน้องที่นิเทศสองปีบนรถไฟฟ้า แกถามว่าตอนนี้พี่ทำอะไรอยู่คะ

เราก็บอกไปว่าเป็นฟรีแลนซ์ครับ น้องก็ทำหน้างงเล็กน้อยแล้วก็ถามต่อว่า

ฟรีแลนซ์คือเป็นอาชีพ หรือฟรีแลนซ์แค่ชื่อคะพี่ น้องเห็นเราทำหน้างงกลับเลยบอกว่า

อ๋อ คือรุ่นหนูเพิ่งจบใหม่ ไอ้พวกที่ยังไม่มีงานทำมันก็บอกเพื่อนว่าเป็นฟรีแลนซ์อยู่

ซึ่งทุกคนก็เข้าใจว่าในความหมายมึงคือหมายถึง "ตกงาน" เพราะเป็นฟรีแลนซ์ก็จริง แต่ไม่มีใครจ้าง

กูก็หัวเราะแหะๆ พี่มีอาชีพเป็นฟรีแลนซ์ครับ แต่ตกงานมาแล้ว 2ชั่วโมง รองานใหม่อยู่

 

ก็นับว่าเป็นโชคอย่างมาก ที่หลังจากออกมาจากจีนี่แล้วยังคงมีดวงอุปถัมป์อยู่อย่างหนาแน่น

เพราะหลังจากได้มาร่วมกันสร้างภาพยนตร์ไทยแล้ว กูก็รู้ซึ้งว่า เฮ้ย นี่มึงยึดเอางานหนังเป็นอาชีพหลักไม่ได้หรอก

งานหนังเหมาะกับเป็นอาชีพเสริมคล้ายทำกิฟฟารีน เพราะเอาแน่เอานอนไม่ได้เลย ไม่สามารถสร้างdownlineได้

แต่ยังดีที่ ป้าหลุยส์ พี่ปแอดมินใจดีที่จีนี่ ยังคงยื่นงานตัดซึ่งเคยเป็นงานประจำมาให้ตัดอยู่เนืองๆ

และด้วยชื่อเสียงของฟรีแลนซ์ฝีมือเด็ดคนนี้ ก็เป็นที่เลื่องลือไปทั่วของตึกจีเอ็มเอ็ม

เพราะตัดสปอตได้รวดเร็วฉับไว สั่งเช้าเอาเย็นยังเคยมี และที่สำคัญค่าตัดถูกมากกกกกกกกก

จึงเป็นที่พอใจของคนทั้งตึก

 

ธรรมดาแล้วค่าตัดสปอตตัวนึงจะอยู่ที่ 8000-12000 แล้วแต่ความยากง่ายและเวลาที่ใช้ในห้องตัด

ของห้องnon-linear ที่ตึก แต่หลังจากกูเข้ามาทำให้เรตราคาตัดชิบหายกันไปทั้งตึกด้วยราคา 5พันมันส์ดี

ตัดฉับไว เอ็ฟเฟ็คพอเพียง และที่สำคัญแก้ให้โดยไม่มีค่าใช้จ่ายจนกว่าคุณท่านจะพอใจ

โดยราคา 5 พันเป็นราคาที่โดนโขกโดยอิป้าหลุยส์ตั้งแต่ต้น ด้วยเหตุผลว่า"กูมีงบเท่านี้ มึงจะตัดมั้ย"

ฟรีแลนส์ด๋อยๆอย่างเราจะทำอะไรได้ก็ต้องยอมรับสภาพ

 

จากเริ่มตัดให้จีนี่ ป้าหลวย(ชื่อจริงของพี่หลุยส์) ก็เริ่มโพทะนาถึงสรรพคุณ

จนกระทั้งมีค่ายอื่นติดต่อมาทั้งตึก ตั้งแต่กรีนบีนส์ เมกเกอร์เฮด มีฟ้า เอ็กแซค และมิวสิกครีม

สปอตที่ท่านเห็นตามโฆษณาโอไอซี ไฟว์ไลฟ์ ถ้ามี 5 ตัว ก็จะเป็นกูตัดประมาณ 3 ตัว บางครั้งเคยดู

สปอต 5 ตัว เป็นกูตัดหมดเลยก็มี บางวันไปตึกทีต้องแวะถึงสามค่ายเพื่อรับส่งแก้งานกันมากมาย

 

จวบวันนั้นจนถึงวันนี้

ผมตกงาน(ประจำ) มา 3 ปีแล้วค้าบ

แล้วก็เพิ่ง ตกงาน(จ็อบ) มา 8ชั่วโมงแล้ว

ใครมีงานส่งมาให้ด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันก่อนที่ฝนตกหนักสัดหมา กูไปสามย่านด้วยความที่ตรงซอยที่จะต้องเดินข้ามจากภัตตาคารสี่โภชนาไปอีกฝั่งของถนนน้ำมันท่วมสูง กูจึงต้องเดินเข้าอีกทางนึงซึ่งคิดว่ามันคงเดินได้ นั่นคือเดินเข้าไปในไชยแพทย์คลีนิกตรงถนนพระราม 4 แล้วเดินทะลุเข้าไปในสามย่าน

ช่วงนั้นมันก็จะเป็นด้านหลังของตึกแถวอับๆมืดๆ เดินเข้าไปในซอยที่เป็นทางโค้ง มันจะมืดๆหน่อย แล้วทางเดินมันก็กว้างประมาณ 2 เมตร มีผนังสีเทาๆอยู่ทั้งสองด้าน ด้วยความที่มันมืดและคอนแทคเลนส์มัวๆ เลยไม่ได้สนใจอะไร เดินลุยเข้าไปก็พบว่า ผนังทั้งสองข้างเต็มไปด้วยปีเตอร์ หลายร้อยตัวเยอะมากๆ มันเดินไปมาน่าขนหัวลุกสุดๆ ทำไงดีกูเดินเข้ามาอยู่ในกองหมู่พวกมันแล้ว มีบางตัวบินโฉบเฉี่ยวให้หวาดเสียวกันทางด้านหน้าและหลัง กูพยายามทำตัวเงียบๆ ไม่ให้พวกมันรู้สึกตัว แล้วใช้สมองคิดอย่างหนักว่า ควรจะเดินเข้าไปหรือหนีออกทางเดิมดี เพราะกูเดินเข้ามาซักพักแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าทางข้างหน้ามันจะเป็นทางตันรึเปล่า แต่ถ้าหนีไปด้านหลังก็เป็นทางไกล สามสิบกว่าเมตร

กูตัดสินใจเดินไปด้านหน้าเรื่อยๆ พยายามไม่มองพวกมันที่ทำเสียงหึ่งๆอยู่ด้านข้าง มีบางตัวกระพือปีกพอให้เสียววาบๆ ทางแค่ไม่กี่เมตรแต่ทำไมมันไกลจังวะ คงเป็นเพราะกูกระตื๊บไปด้วยความเบาที่สุดในชีวิต ยิ่งเดินเข้าไปก็ยิ่งมืด แล้วก็พบว่าอนิจจาทางตัน ...

กูถอยหลังกลับทางเดิม มือไปคว้าเอากระถางต้นไม้ที่คนในซอยตึกแถวเล็กๆชอบปลูกบนกระถางแล้วตั้งไว้หน้าบ้าน ต้นแก้วสูงขนาดเอวพอมือจับเข้าไปในใบไม้ปรากฏว่า ปีเตอร์กว่าสิบตัวแตกฮือออกมา ไต่บนมือ บินออกจากต้นไม้ แล้วก็ตกลงน้ำที่สูงประมาณตาตุ่ม กูตกใจสะบัดประมาณ 2-3ตัวที่เกาะบนมือจนพวกมันกระเด็นไปฟาดกับฝูงใหญ่ทางด้านซ้าย แตกฮือ!!! ปีเตอร์กว่าร้อยตัวแตกรัง ไม่คิดว่าชาตินี้กูจะถูกสิ่งมีชีวิตที่เกลียดที่สุดรุกราน แต่พวกมันก็บินสะเปะสะปะ พอตั้งสติได้ก็คว้าหลวงพ่อโกยแผ่นแน่บออกมา จนคนที่เดินตามมาสังเกตเห็นอยู่ไกลๆ กูรีบตะโกนบอกเค้าให้ออกไป แต่เค้าก็เหมือนอยากเข้าไปสังเกตการณ์แต่กูไม่สนใจโกยเถอะโยมต่อ พอวิ่งออกมาจากซอยได้ก็ได้ยินเสียงร้องของชายไทย2คนที่เดินเข้าไปดังสนั่น ตอนนั้นกูไม่สนใจแล้วรีบเดินข้ามน้ำท่วมที่เมื่อกี้กระแดะไม่ยอมลงตั้งกะทีแรก

เป็นประสบการณ์ชีวิตที่ตื่นเต้นจริงๆ

 

สอนมาจนครึ่งเทอมแล้ว ยอมรับว่ายังจำลูกศิษย์ได้ไม่เท่าไหร่เลย

ก็สอนตั้ง 2 เซค เซคนึงก็ 20 อีกเซค ก็ 22 คน รวมแล้วมีมนุษย์หน้าใหม่ที่มาเพิ่มเมมโมรี่อีก 42 คน

เป็นการสอนที่สบายมาก เพราะทุกสัปดาห์เหมือนอาจารย์เป้จะมาขายผ้า (เอาหน้ารอด) สถานเดียว

เรียนกันฮาๆ สบายๆ ไม่เครียด คะแนนก็แจกกันตามอัธยาศัย

แถมเวลาเรียนก็เอาทีเอส่วนตัวมาจากบ้านด้วย (พวกไอ่มิ้น แก่ง ซัว เต้อ วิกกี้)

เป็นการสมนาคุณลูกศิษย์ซะจริง

 

รูปที่เอามาก็เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกถ่ายภาพพรอทเทรต ในวิชาเรียนซึ่ง ให้เด็กเป็นคนถ่ายกันเอง

ดังนั้นอย่ามาตีความฝีมือการถ่ายภาพกู โดยเฉพาะมึง ไอ่เค...

แต่ละคนก็หน้าตาแฉล้มสดใสสมวัยกันซะจริง

จำได้ว่าก่อนที่จะไปสอน เคยจินตนาการถึงลูกศิษย์ในอนาคตไว้ด้วย

ว่าอาจจะเป็นสาวฮัค เบ่งพลังทำร้ายกระดุม และกระโปรงนาโนอันลือชื่อ

แต่พอมาเจอจริงก็ผิดคาดหน่อย เพราะเด็กที่เรียนไม่ได้เอ็กซ์แตกขนาดนั้น ใส่ชุดกันถูกระเบียบกันดี

แถมยังฮาตลอดทุกเวลา

 

สนใจใครอย่ามาขอเบอร์โทร เพราะจำไม่ได้ มาเจอตัวเป็นๆที่ม.กรุงเทพ รังสิตดีกว่า

พูดถึงเบอร์โทร ชั่วโมงแรกให้เด็กเขียนชื่อแล้วก็ลงเบอร์โทรมาด้วย

เด็กก็สงสัยว่าเอาเบอร์โทรทำไมคะอาจารย์ เราก็บอกไปด้วยความสัตย์จริงว่าเอาไปขาย

ไม่ใช่สิ เผื่อจะเลื่อนคลาสหรือสั่งงานจะได้ติดต่อได้ไง

เมื่อเด็กเห็นว่าไม่ยุติธรรม อาจารย์จึงแจกเบอร์ตัวเองไปด้วย

จนถึงตอนนี้ที่ต้องส่งงานกลางเทอม เชื่อมั้ยว่าไม่ต้องโทรหาใครเลย

เพราะเด็กทุกคนพร้อมใจกันโทรมา แล้วถ้าใครโทรมาก่อนเที่ยง

เสียงอาจารย์ก็จะเซ็กซี่ ยิ่งเช้าเท่าไหร่ก็ยิ่งเซ็กซี่เท่านั้น

จนเด็กบางคนนึกว่าโทรผิด....

 

ถ้าเผื่อมีลูกศิษย์เข้ามาอ่าน ขอให้รับรู้ว่าอาจารย์ตั้งใจเอามาโชว์นะ

ผลงานชิ้นแรกๆ ของลูกศิษย์กลุ่มแรกในชีวิตของผม ปลื้มจริงๆ

 

-----------------------------------------------------------------------------------

ปล. ไปดูรูปที่แกลอรี่ละกันนะ

กูก็สามารถเก่งในกีฬาที่เป็นลูกกลมๆ ขึ้นมาอีก 1 ชนิดแล้ว หึ หึ หึ

 

นั่นคือ โบล์วลิ่ง

โดยธรรมชาติของกูแล้ว หากรักกันจริงคงจะรู้ว่า กูไม่ถูกกับกีฬาชนิดใดใด ในโลกนี้เลย ยกตัวอย่างเช่น ฟุตบอล บาสเกตบอล วอลเลย์บอล เทนนิส ปิงปอง ตะกร้อ วิ่ง ว่ายน้ำ ยูโด มวย บิลเลียด แบทมินตัน ยิมนาสติก รวมทั้ง โยคะ และปัญจักสีละ

 

และ โบล์วลิ่งด้วยนะเออ

ตั้งแต่จำความได้ ที่เล่นโบล์วลิ่งเมื่ออายุ 18 ข้าพเจ้าไม่เคยเล่นโบล์วลิ่งได้คะแนนเกิน 80 คะแนนเลย พับผ่าสิ

มีเหตุการณ์เมื่อไม่นานมานี้ สร้างความน่าอับอายแก่ข้าพเจ้ามาก เมื่อประมาณ 3 อาทิตย์ก่อนได้ไปค้างที่หอของน้องมิ้นอีกแล้ว และน้องมิ้นก็พาไปรู้จักกับเพื่อนสาว ตัวเล็กๆน่ารักชื่อจุ หน้าตาคล้ายๆแอนรัฐศาสตร์ แล้วทีนี้น้องจุก็ชวนไปโยนโบล์วที่เมเจอร์รังสิต มิ้นก็บอกว่าเนี่ยเพื่อนผมเป็นทีมชาติ

 

ด้วยหุ่นและรูปร่างที่บอบบางแทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนมีความสามารถทางด้านโยนโบล์วได้ เลยตอบตกลงไปเล่นกัน โดยคิดไว้ในใจว่า คงเล่นขำๆ

 

และเมื่อไปถึงที่นัดหมายแล้ว ปรากฏว่าเลนยังไม่ว่างเพราะมีการแข่งขันชิงถ้วยจากมือโปรอยู่ และก็ปรากฏว่าน้องจุเถอะรู้จักบรรดาเซียนๆหมดเลย ชักจะยังไงๆอยู่นะเนี่ย กูคิดในใจ แล้วน้องจุเธอก็ไปที่ล็อกเกอร์หยิบลูกส่วนตัว และรองเท้า รวมถึงที่ดามมือมาด้วย โอ้ว จอร์จ ไม่ธรรมดา

 

แล้วเราก็มีแขกรับเชิญเพิ่มมาอีก เมื่อดิวแฟนน้องจุมาเล่นด้วย มิ้นก็แนะนำว่าแฟนจุนักโยนโบล์วทีมชาติ

เล่นกัน 3 เกมส์ ไอ่ห่ามิ้นก็เสือกฟลุกโยนดี

ปรากฏว่าพี่แกได้กันคนละ 150 กัน ส่วนคุณพี่ดิวได้ 180ขึ้น

กูได้เกมละ 89 - 50 - 64 อับอายชาวโลกมาก

 

แต่วันนี้ของกู ต้องขอขอบคุณพี่เอ ที่ช่วยสอนทริกในการโยนให้ ก็อย่างว่าคนมันจะมีพรสรรค์ ติวนิดนึงมันก็คลิกได้ เหมือนอย่างที่เพื่อนเล็กเคยบอกว่า พรสวรรค์ก็เหมือนเมนส์ มึงไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่มันจะมา แต่พอมันมามันจะติดตัวมึงไปจนกว่ามึงจะวัยทอง อืมม... เพื่อนเล็ก มึงเฮี้ยนจริงๆ

 

จนวันนี้ได้มีโอกาสไปโยนโบล์วอีกครั้ง เล่นไป 2 เกมส์ กูโยนได้